Zbulimi që ndryshoi kujtimet për një emër të njohur të sportit

Ai u nda papritmas në fillim të qershorit 1975, pa arritur moshën 53 vjeçare; vdekja ndodhi larg shtëpisë, në Shkodër, mes njerëzve që e rrethonin me respekt dhe ngrohtësi. Atje, pranë miqve të vjetër, u mbyll një kapitull jete që kishte lidhje të forta me gazetarinë dhe botën e sportit.

Zëri i tij i njohur dhe i ngrohtë ishte pjesë e shumë përkujtimoreve shoqërore: darkave, dasmave dhe festimeve të lagjes; ai dinte të jepte ngrohtësi me fjalë të thjeshta dhe melodinë e tij të veçantë. Kur mungonte, të tjerët ndjenin boshllëkun e një pranie të dashur që mbështeste gëzimet dhe shqetësimet.

Karakteri i tij ishte i thjeshtë dhe modest: rrjedha e punës së tij nuk kërkoi kurrë shkëlqim personal, por përkushtim dhe ndershmëri. Qëndroi gjithmonë krenar për mënyrën si punonte dhe për marrëdhëniet e sinqerta me kolegët dhe miqtë, pa kërkuar privilegje që nuk i përkisnin.

Motivimi i tij ishte i lidhur me mirqenien e vendit dhe të njerëzve të zakonshëm; çdo veprim i tij mbështetej te dëshira për të kontribuar në komunitet. Njerëzit që ishin përreth e rikujtonin për aftësinë e tij për të ndjerë dhe ndarë gëzimin, por edhe për të ndjerë dhimbjen dhe për të qenë pranë të tjerëve.

Kur bashkëqytetarë nga krahinat vinin në kryeqytet për çështje shëndetësore apo shkollimi të fëmijëve, ata shpesh gjenin te ai një ndihmë të sinqertë. Edhe pse pozicioni i tij në shtyp ishte modest, zemra e tij ishte e madhe dhe e gatshme të gjente rrugë për të mbështetur njerëzit në nevojë.

Ai i priste dhe ndihmonte të gjithë si anëtarë të afërt të familjes, pa kërkuar shpërblim apo favor. Ata që morën mbështetje shpesh u kthyen më vonë për t’i shprehur falënderim; në raste ngushëllimi rrinte një numër i madh njerëzish që shprehën vlerësimin me fjalë të sinqerta.

Miqësitë profesionale e shoqëruan gjatë gjithë karrierës; figura të shquara të kohës e përmendnin shpesh për angazhimin e tij. Emra si komentatori i shquar përmenden në kujtime që lidhen me përkushtimin dhe bashkëpunimin në ngjarje sportive të rëndësishme.

Në vitet e para të luftës e të pasluftës ai veproi në rrethe ku u angazhua për botime lokale: së bashku me një shkrimtar të njohur ideuan dhe nxorrën një gazetë që shërbente komunitetit në Sevaster të Vlorës. Ky aktivitet i hershëm ishte një hap i rëndësishëm drejt profesionit të tij gazetaresk.

Më pas puna e tij u zhvendos në Tiranë, ku mori përsipër drejtimin e një gazete sportive në vitin 1945; në këtë rol ishte bashkëpunëtor i ngushtë me kolegë të njohur e mori pjesë në organizime që shënuan kapituj të rinj për sportin vendës.

Ballkaniada e vitit 1946 mbeti një ndër ngjarjet më të rëndësishme ku ai ishte i pranishëm; momente të fitores së parë për skuadrën shqiptare u kapën edhe në fotografi që ruajnë ndjesinë e zërit dhe entuziazmit të asaj kohe. Këto imazhe tregojnë bashkëpunimin dhe emocionin e atyre ditëve.

Ai fliste shpesh me respekt për kolegët e sportit dhe për figurat kyçe të asaj periudhe, duke evidentuar kulturën dhe modestinë e disa prej tyre. Për të, disa emra ishin shembuj të përkushtimit profesional dhe të pasionit për sportin.

Me disa miq dhe kolegë ai kontribuoi drejtpërdrejt në organizimin e Ballkaniadës së 1946, një nismë që solli sukses dhe krenari kombëtare. Përjetimet e atyre ngjarjeve u pasqyruan më vonë në kujtime dhe materiale fotografike të ruajtura si relikte historike.

Në disa nga këto fotografi ai shfaqet duke transmetuar ngjarjet jashtë ambienteve të rregullta të studios, një praktikë që shënoi stilin e punës së tij dhe mënyrën se si ai do të kujtohej në lidhje me përhapjen e lajmit sportiv.

Një tjetër fotografi mbetet e fortë në kujtesë: ajo ku ekipi ngjitet në podium si kampion i Ballkanit dhe entuziazmi i tyre pasqyrohet në fytyrat e të pranishmëve. Momentet e ngrohta të përqafimeve dhe bisedave pas fitores tregojnë lidhjet e forta midis atyre që punuan për suksesin.

Suksesi i atij ekipi dhe takimet e mëvonshme me figurat kryesore të futbollit u rikujtuan shpesh; takimet me heronjtë e asaj kohe shërbyen si momente reflektimi për rëndësinë e atyre ditëve historike.

Në rolin e kryeredaktorit ai shpesh punonte deri vonë natën për të siguruar një pasqyrë të plotë të ngjarjeve sportive. Përkushtimi i gjatë, duke vijuar për vite me radhë, tregon se sa e mori seriozisht përgjegjësinë për botimin e të rejave sportive.

Numrat e gazetës së asaj periudhe, me shkrimet e tij dhe ato të kolegëve veteranë, ruhen si dëshmi të stilit dhe kulturës gazetare që ata kishin zhvilluar. Këto dokumente mbartin zërin e kohës dhe pasionin për sportin që ata ndanë me lexuesit.

Ai lidhej edhe me rrënjë familjare të spikatura në historinë kombëtare; një lidhje familjare me një personalitet të madh u përmend ndër kujtimet e fundit, dhe përmbyllet një kapitull kolektiv i kujtimeve me datën 1969 si një tjetër pikë lamtumire në histori.