Një shqiptare tregon arsyet pse Vjosa duhet të mbrohet tani

Fjalët e mia, si shumë të tjera të kombit, kanë shkuar më herët drejt Kosovës sesa trupat e mia; kjo lidhje kulturore më përcaktoi rrugën e përkushtimit.

Admirimi për Znj. Vjosa Osmani u formua gjatë miqësive të hershme që kisha me njerëz nga Kosova; e takova vetëm njëherë si përfaqësuese parlamentare, por e kam ndjekur me respekt për shkak të vendit të saj.

E ndiej veten si pjesë të të dy brigjeve të gjuhës shqipe; kjo identitet më bën të shpërndaj ndjenjat pa interesa personale politike.

Ka njerëz të shumtë në Kosovë që më lidhën me atdheun e tyre dhe më çuan drejt vlerësimit të një figure të tillë presidenciale.

Në 1998, botuesi Abdullah Zeneli solli në Prishtinë librin tim me poezi “Kënga e Aretuzës”, një ngjarje që më emocionoi sepse poezia ime po hynte në terrenin tjetër të gjuhës sonë.

Në rrjedhën e ndryshimeve pas rënies së regjimit, njohja ime me Flora Brovinën më hapi sytë për angazhimin human të atyre që merren me fëmijët e prekur nga helmimet dhe dhuna në shkolla.

Një takim i parë me të u shoqërua me një simbol të vogël respekti, një trëndafil i kuq, që e mbaj mend si shenjë nderimi ndaj përpjekjeve të saj.

Miku im Emin Kabashi më prezantoi me realitetet e UÇK-së dhe me bindjen se duhen nderuar ata që sakrifikohen për atdheun në mënyrë të sinqertë.

Takimet letrare me Azem Shkrelin dhe Ali Podrimja më dhanë një ndjenjë mirënjohjeje të thellë; ata ishin mjeshtra dhe burim frymëzimi.

Në pranverën e 2007-s, në Zvicër, fjala e Edita Tahirit në klubet patriotike la te unë një përshtypje të palëvizshme për dashurinë që ajo mbante për Kosovën.

Për drejtësi dhe emancipim politik më bëri përshtypje presidenca e Atifete Jahjagës; ajo shënoi një hap të rëndësishëm për pamjen publike të shtetit.

Për pesëmbëdhjetë vjet kam marrë pjesë rregullisht në Panairin Kombëtar të Librit në Prishtinë, sepse ruajtja e traditës letrare më duket themelore për unitetin kulturor.

Kam ndjekur me respekt vendosmërinë e Albin Kurtit për të rivendosur kontrollin në veri; e kujtoj takimin e parë të rastësishëm me të në Tiranë, pranë Adem Demaçit, në shkurt 2013.

Këto përvoja më sjellin këtu: vlerësimi im për Znj. Vjosa Osmani nuk lind nga ndonjë detyrim organizativ, por nga një sens njerëzor dhe artistik ndaj Kosovës.

Ajo jep një imazh serioz dhe të përfaqësueshëm në skenën ndërkombëtare; flitet për elegancë në sjellje dhe shkathtësi diplomatike, cilësi që duhet të ruhen.

Në kushtet aktuale, Kosova nuk ka luksin e eksperimentimeve politike të rrëmujshme, sidomos përballë intrigave që vijnë nga ana serbe dhe me proceset gjyqësore ndaj UÇK-së.

Çështjet e trashëgimisë heroike, përfshirë përplasjet rreth emrit Jashari, rrezikojnë të shndërrohen në debate që dobësojnë kujtesën historike në vend të shenjëzimit të saj.

Mospajtimet e vogla personale po ashtu dëmtojnë frymën e mirëkuptimit të nevojshme në politikë dhe ngrenë barriera për proceset e rëndësishme institucionale.

Duke parë imazhin që Znj. Osmani ka ndërtuar jashtë vendit, pyetja e thjeshtë lind: a ka dikush më të përshtatshëm apo të ngjashëm që mund ta zëvendësojë këtë peshë ndërkombëtare? Për momentin unë nuk shoh.

Një reflektim diplomatik më sjell një histori të shkurtër: në negociata historike, shpesh zgjidhet ai që di të përfaqësojë me fjalë dhe formë kombëtare, dhe kjo tregon se diplomacia kërkon përmbajtje dhe paraqitje. Në fund, sikur të kisha një vend në Kuvendin e Kosovës, do të promovoja dhe do të votoja me bindje për Znj. Vjosa Osmani, sepse detyrimi ndaj vendit më rëndon më shumë se çfarëdo interesi të ngushtë politik.