Kushti befasues që mund ta ndryshojë fatin e armëpushimit

Kushti kyç për t'u quajtur armëpushim i besueshëm është heqja e bllokadës detare ndaj Iranit dhe ndërprerja e përleshjeve në territorin e Libanit. Pa heqjen e kufizimeve në det, çfarëdo pezullimi i armëve konsiderohet i pjesshëm, sepse pengon lëvizjen e mallrave dhe ndikon mbi ekonomitë globale.

Argumenti qëndron se çdo marrëveshje e re duhet të garantojë mosndërhyrjen që bën të pamundur rindërtimin e tregtisë detare dhe funksionimin normal të ekonomisë. Sipas kësaj qasjeje, veprimet që nxisin përshkallëzimin duhen ndaluar në të gjitha frontet për t'i dhënë kuptim ndalimit të armiqësive.

Rihapja e Ngushticës së Hormuzit për anije tregtare mbetet e lidhur me respektimin e armëpushimit; çdo shkelje e tij e bën të pamundur rifillimin e navigacionit të rregullt. Kjo lidhje u përmend si faktor vendimtar për stabilitetin e trafikut detar.

Ngjarjet u përshpejtuan më 28 shkurt, kur Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli nisën operacione ushtarake kundër Iranit; reagimi i Teheranit përfshiu mbylljen e Ngushticës për anijet e lidhura me Shtetet e Bashkuara, Izraelin dhe vendet që mbështetën ofensivën. Këto masa ndryshuan rrjedhën e lundrimit dhe tensionuan marrëdhëniet ndërkombëtare.

Më 7 prill u njoftua një armëpushim dyjavor bilateral, ndërsa Shërbimet Mjekësore të Emergjencës së Iranit raportuan se 3,375 persona humbën jetën gjatë 40 ditëve të përplasjeve. Numri i viktimave u përdor si tregues i lartësisë së çmimit njerëzor të konfliktit.

Në fillim të prillit, disa raunde bisedimesh u mbajtën në Islamabad por nuk prodhuan një zgjidhje afatgjate për shkak të mosmarrëveshjeve të shumta. Më 21 prill Uashingtoni bëri të ditur se synonte të zgjaste armëpushimin; më vonë, Teherani njoftoi se nuk do të pranonte një zgjatje njëanshme dhe do të vepronte sipas interesave të veta.