E vërteta që më ndaloi të rikthehem në SHBA

Kam vendosur që, për kohën kur një figurë si Trump ose një mbështetës i fortë i tij qeveris, ta shmang plotësisht udhëtimin drejt Shteteve të Bashkuara. Ky nuk është thjesht një reagim i momentit; ideja e të udhëtuarit atje më krijon një ndjesi të rëndë, posaçërisht kur duhet të përballem me hapësira të emëruara publikisht me emrin e tij dhe me ceremonitë që e glorifikojnë. Atësoj situatash nuk dua t’i përjetoj: të zbres në një aeroport të lidhur me emrin e tij, të kaloj nën monumente të përkushtuara atij apo të mbërrij në stacione treni të emëruara në të njëjtën mënyrë.

Kur isha më i ri dhe më optimist, kalova disa vjet duke jetuar në Washington dhe më pëlqente të eksploroja shtetet e jugperëndimit si Nju Meksiko apo Kalifornia. Aty gjeja shumë njerëz interesantë dhe të sjellshëm; në redaksinë ku punoja ekzistonte një kujdes i posaçëm për terminologjinë që të shmangej keqkuptimi kulturor. Gjatë atyre viteve imagjinoja shpesh të kisha një shtëpi të vogël druri në Bisbee të Arizonës dhe të kaloja atje disa javë çdo vit kur të isha më i moshuar.

Meqë nuk e bleva atë shtëpi, sot ndjej një lehtësim. Arsyet janë të qarta për mua: transformimi i politikës atje dhe sjelljet e udhëheqjes më kanë bërë të ndjej një mospërputhje thelbësore me vendin. Nuk më pëlqen ideja të ndodhem mes emrash të personazheve politikë që politizojnë hapësirat publike; kjo më shtyn të shmang zona që më kanë tërhequr më parë si Canyonlands, Seattle apo Santa Fe. Gjatë karrierës kam qëndruar në një këshill botues për 15 vjet, dhe lexoj autorë të tillë si Ezra Pound dhe Ernst Bloch.

Kjo nuk është një thirrje për bojkot politik të produkteve nga firma të mëdha amerikane; nuk i përkas grupimeve që bëjnë fushata të tilla kundër markave si Amazon, Microsoft, Tesla apo Coca‑Cola. Ndjesia ime personale buron më shumë nga sikleti që më shkakton detyrimi për të zbuluar menjëherë shumë të dhëna personale gjatë hyrjes në vend, përfshirë numra telefoni dhe adresat e postës elektronike. Nuk do ta kisha pritur që më parë liria të ecte drejt një modeli të ngjashëm me atë të Kinës; ky zhvillim më lë me një ndjenjë turpi dhe shqetësimi.