Çfarë fsheh ora jonë e përditshme? Një humbje që trembi

Mëngjesi u ndryshua rrënjësisht nga një lajm që nuk e prisja dhe që më la pa fjalë.

Ishte një goditje që rrënoi rutinën që kishim krijuar bashkë për shumë kohë.

Për vite ndanim të njëjtin moment të përditshëm, një çast të vogël por të rëndësishëm.

Shumica e bisedave tona u përqendronin tek librat, idetë dhe zbulimet letrare të përbashkëta.

Ai sillte një pasion të qetë, një kujdes të ndjeshëm ndaj fjalës dhe mendimit të thellë.

Sot e mora vendimin të shkruaja si zakonisht, por lajmi i zi ndryshoi çdo plan timin.

Mësova me tronditje se Namir Lapardhaja nuk është më midis nesh, diçka e pamendueshme.

Kjo erdhi papritur; ishte e vështirë të besoje se ai ishte vetëm 40 vjeç.

Rishikova mesazhet që kishim shkëmbyer dje duke shpresuar se gabimi ishte i mundshëm.

Në ato biseda nuk u shfaq asnjë tregues i qartë për probleme të dukshme shëndetësore apo shqetësime.

Për t’u siguruar, bëra një telefonatë për të verifikuar lajmin dhe për të hequr çdo dyshim të pashpjegueshëm.

Reagimi i atyre që e dinin ishte i njëjtë: heshtje e thellë dhe një ndjenjë boshllëku të fortë.

Ai nuk qe kurrë thjesht një partner diskutimi, por një prani që i jepte peshë çdo fjale.

Mendimet dhe zëri i tij shtonin dimensione të reja në çdo dialog që kishim bashkë.

Pas çdo bisedë me të ndjehesha më i pasuruar, me një qartësi dhe paqe të brendshme.

Ai nuk kërkonte vëmendje publike; ndikimi i tij vinte në mënyrë të natyrshme dhe të qëndrueshme.

S’bënte zhurmë, por punonte me delikatesë dhe linte shenja që nuk harrohen lehtë.

Largimi i tij la një zbrazëti të madhe që askush nuk e di se si mund të plotësohet me kohë.

Më mungon ora që ndanim dhe ajo ndjesi se dikush ishte në anën tjetër, duke ndarë të njëjtin ritëm.

Të gjithë që e njihnim janë të tronditur nga kjo ikje e hershme dhe e papritur, pa paralajmërim.

Qoftë i qetë, mik; kujtimet e pasdites sonë dhe i asaj ore do të mbeten të gjalla dhe të pashlyera.