A ka shpresë për ata që guxojnë kundër liderit?

Cili është pasojat më e dukshme për rivalët që kërkojnë të sfidojnë udhëheqjen e konsoliduar: ata dalin të dobësuar dhe me mundësi të kufizuara për të fituar besimin e qytetarëve.
Tubimet e fundit brenda skenës politike përçohet si një spektakël pa ndikim të prekshëm; energjia e madhe e tyre rrallë shndërrohet në rezultate konkrete.
Struktura politike pas këtyre lëvizjeve nuk paraqet një plan operacional të qartë apo një objektiv të matshëm; në vend të një strategjie të ndërtuar, ngrihen protesta që nuk arrijnë të përfshijnë gjithë shtresat e shoqërisë.
Konfliktet e brendshme e vënë në vështirësi zbatimin e synimeve: fragmentimi i forcave dhe mungesa e koordinimit dobësojnë aftësinë për të krijuar konsensus të jashtëm.
Rrjedha e demonstratave — e përsëritur, por me intensitete të ndryshme — nuk mund të zëvendësojë një veprim të qëndrueshëm politik; riprodhimi i skenarëve të mëparshëm rrallë sjell risitë e nevojshme.
Për të nxitur presionin që mund të çojë drejt një qeverie teknike nevojitet diçka më shumë se takimet në rrugë: presioni vendoset kryesisht në parlament, ose lind pasi shfaqet një krizë ekonomike shumë e thellë. Po ashtu, lidhjet ndërkombëtare të ekonomisë e bëjnë reagimin vendor më të ndikuar nga zhvillimet globale sesa nga tubimet e opozitës.
Më tej, mënyra e angazhimit politik që po ndiqet mbyll hapësirën për alternativa: kandidatët e rinj gjejnë pak terren për të ndërtuar mbështetje të ndryshme, dhe përpjekjet për reforma përballen me pengesa të qarta.
Duke pasur parasysh rizgjedhjen e kryetarit më 23 maj, pritet që valët e demonstratave të zbehen; mbështetësit e afërt do të kënaqen, ndërsa ata që kërkojnë frymë të re do të humbasin motivimin.